مرد تنبل

تنبلی می گفت با سوز و گداز                              ای خدا یکدم بیا با من بساز
می نشینم من کنار پنجره                                   تو مهیا کن کمی نان و کره
می کشم من زحمت نان و کره                             می کنم شکرت زبیخ هنجره
مرحمت کن چای و قلیان هم بده                           میوه و کارد و نمکدان هم بده
تنبلم من تنبلان را یاد کن                                    محور تن پروران را شاد کن
ای خدایا من صدایت می کنم                                گر ندی اینها رهایت می کنم
مرد تنبل دست به سوی آسمان                           جرجری برخاست اما ناگهان
سقف خانه بر سرش آوار شد                               روز روشن پیش چشمش تار شد
گفت تنبل این چنین کردی چرا                              سقف را یکجا فرستادی مرا
می روم تا خانه ای پیدا کنم                                 هر چه تنبل هست را رسوا کنم

                                                                                              عارف سلکی

/ 1 نظر / 4 بازدید
محمد

احسنت عارف جان خیلی خوشم اومد آینده ای خیلی خوبی داری انشاءالله موفق باشی.... در پناه منان