چله

دوستان چله به سر شد به امید نفسی         که زمین برکشد اما چه خیال عبثی

باز  دیدیم  به  بار  آمده   آروغی  سرد            نه برآمد علفی و نه فرو شد هوسی

موج سرما نه سرآمد نه یکی قطره چکید         لیک گفتند که به به!چه هوای ملسی

برکشیدند هما را به قفس بی سببی            گرچه گفتند نه بندی و نه دیگر قفسی

اشتر آمد بستوه از عطش و نخل بلند            نه امیدش به کفی آب و نه او را هرسی

بخت خواب است و  توخوابی زمان میگذرد       نه اذان داد خروسی و نه بانگ جرسی

چارپایان همه مردند و گیاهان همه خشک     خوش بحالت اگراکنون تو بدشت طبسی

گرچه خشکیده شده چشمه ی لطف رفقا      غم دنیا مخور ای دل که تو رود ارسی

/ 0 نظر / 5 بازدید